Finalmente, e tras anos e anos, séculos diría eu, pisando as uvas subidos nunha arca no final da vendima, chegou a tecnoloxía ás adegas dos viticultores amateurs, eses que fan o viño para consumo propio e de amigos e parentes.

As uvas xa non se pisan. Esmáganse con este trebello tan complicado, unha obra de arte da enxeñería que foi patentado por algunha mente privilexiada.

Tachaaaan!!

Imaxes en exclusiva da vendima 2008 na viña de Ral (Pantón).

Polo que se ve nos telexornais temos unha crise que nin dios, o maior paro da UE e xa hai quen teme un corralito e non lle deixen sacar os cartos do banco. Non sei se será para tanto pero si sei, porque sae no BOE, o único xornal madrileño e de fiar que coñezo, que a crise aínda non chegou á Casa Real.

A Juancar non lle chegaba co seu modesto salario e alguén decidiu que había que subirllo. Será o único español con un aumento considerable de cartos frescos para o 2009… pero claro, Juancar é El Rey de España… campechano, como din pero aí, pero Rei, que carallo!

Agora que, pensando ben o asunto, e xa que el non ten que pagar aos empregados, non fai a compra, o persoal de seguridade cobra do Ministerio de Interior, as viaxes son pagadas polo de Exteriores e as mansións e outras propiedades as pagamos todos tamén a través de Patrimonio, o que vai facer este homiño cos case 9 millóns de euros que lle imos dar á Casa Real no 2009?

Pensei en algúns gastos reais que pode ter:

• Cacerías de osos protexidos en Rusia (pobre Mitrofán).
• Visitas privadas a Marrocos, Xordania ou Arabia para visitar a dictadores (amiguiños, iso si).
• Misas para honrar a memoria do seu Caudillo (é de bon nacido ser agradecido).
• Fariña (disque gastan moita nesa casa).
• Retoques estéticos para a nora e as fillas (haiche cousas que xa non se poden amañar).
• Bocatas de xamón para os colegas que ten no caldeiro (logo saen, tranquilos).
• Pilinguis para encherse de orgullo e satisfacción (non sei se aínda ten idade pra iso)
• …e debe haber moito máis que nós, simples súbditos sen responsabilidades de estado, non podemos nin imaxinar.

A verdade é que son moitos gastos e temos que axudar entre todos, a pesar da crise… Propoño traballar todos unha hora máis á semana para poder engordar o escaso orzamento da Casa Real e que Juancar poda afrontar todos eses penosos gastos que son fundamentais para garantir a democracia e o Estado de Dereito no Imperio Pequeno.

Todo o mundo sabe como quedou finalmente o medalleiro oficial dos Xogos Olímpicos deste ano. Todos menos os gringos, que se dan como vencedores porque teñen máis medallas que os chinos no total, e xa se sabe que unha de ouro vale o mesmiño que unha de bronce. E os demáis matándose como parvos para conseguir a medalla de ouro… coitados! Aquí deixo a clasificación final do medalleiro.

1. China
2. Estados Unidos
3. Rusia
4. Reino Unido
5. Alemaña
6. Australia
7. Corea do Sur
8. Xapón
9. Italia
10. Francia

Aínda así, estas clasificacións parécenme moi inxustas. Non se pode comparar na mesma táboa a un país que ten a quinta parte da poboación mundial con unha illa do caribe. O número de medallas tamén é algo relativo, se temos en conta que nalgúns deportes hai so un podium e noutros deportes repártense medallas a esgalla. Un país que destaque nos deportes de equipo e non teña tanta tradición nos deportes individuais, como o Brasil (por exemplo), aparece so na 23ª posición do medalleiro. Nada como ser un superespecialista nalgún deporte multi-medallista para arrasar na clasificación.
Dito isto, podemos tentar facer outro tipo de cálculos. O máis tradicional de todos é o que relaciona o número de medallas coa poboación do país. A clasificación ficaría así:

1. Bahamas
2. Xamaica
3. Islandia
4. Eslovenia
5. Australia
6. Cuba
7. Nova Celandia
8. Noruega
9. Armenia
10. Bielorrusia

E se temos en conta a riqueza do país? Se relacionamos o número de medallas co PIB, teríamos a seguinte clasificación:

1. Cimbabue
2. Mongolia
3. Xamaica
4. Armenia
5. Xeorxia
6. Quirguicistán
7. Taxiquistán
8. Quenia
9. Cuba
10. Bielorrusia

E despois desta pequena lección de xeografía deportiva, volto ao Imperio Borbónico para analisar u pouco a actuación dos deportistas que representaron a España na cita olímpica.

O resultado final foi bastante pobre se o comparamos co de Barcelona ‘92, pero tendo en conta a atención que centra o fútbol e o que queda para os outros deportes, xa me parece bastante: 5 medallas de ouro (18 en total). Ou sexa: 14º posto no medalleiro oficial, 40º e 63º postos nas outras dúas clasificacións alternativas, moi lonxe dos países europeos do entorno.

 Galicia tivo unha actuación máis que aceptable nestes xogos. No cómputo por Comunidades Autónomas, so estamos superados polas Illas Baleares, e no medalleiro oficial estaríamos no posto 31º (se nos deixasen participar):

• Antón Paz e Fernando Echavarri conseguiron a medalla de ouro en vela, na clase tornado.
• Carlos Pérez Rial (Perucho) tamén gañou o ouro acompañado polo catalán Saúl Craviotto en piragüismo na categoría de K-2 500 metros.
• David Cal, o abandeirado da delegación española, levou dúas pratas, tamén en piragüismo, nas categorías de C-1 1000 metros e C-1 500 metros. E xa leva catro.
• Javier Gómez Noya e Iván Raña so puideron ser cuarto e quinto na proba do triatlón na que eran favoritos.
• As palexeiras Teresa Portela e Sonia Molanes foron quintas na categoría de K-4 500 metros, facendo equipo coa checa Jana Smidaková e a andaluza Beatriz Manchón.

Wordle é un deses xoguetiños que pululan pola internet e que axudan a pasar o tempo nos descansos das retransmisións olímpicas. Neste caso, trátase dunha páxina que crea unha nube de palabras a partir un texto, unha páxina web, un feed, ou un usuario de del.icio.us. Neste caso, este é o resultado do meu propio feed, que inclúe as dez últimas entradas do blog.

Publicado en Global Galicia.

Estamos acostumados a ver aos emigrantes chegar ás nosas aldeas no verán. Veñen en coches alemáns, franceses, suizos… de todas partes. Tamén veñen esoutros máis velliños e aínda con máis morriña (con menos frecuencia), falando con un acento porteño ou venezolano que aínda está mesturado co galego. Son emigrantes que pasan as vacacións en Galicia, nas aldeas, nas casas familiares. E moitos que quedan alá, especialmente no otro lado do Atlántico porque non conseguen xuntar os cartos para o billete.

No tempo dos meus pais, o da emigración a Europa, os galegos aforraban todo o que podían durante todo o ano para logo voltar a casa, dar algo para a familia, gardar algo para comprar unha casiña en Galicia algún día e pasar un mes o máis folgadamente posible na aldea. Preferiblemente, escollíase un período no que coincidisen as festas da parroquia propia e as veciñas, botar uns bailes cas mozas do lugar e uns viños cos amigos de sempre.

Así era antes. Os novos emigrantes (os que estudamos en Galicia e saímos por motivos profesionais) somos algo diferentes, é outra xeración con outra visión do mundo, pero tamén voltamos á casa no verán, visitamos os amigos e todo iso… Moitos destes novos emigrantes estamos fóra non por necesidade nin obriga, máis ben facer o que non podemos facer nos noso país, e tamén por viaxar, coñecer outros lugares e culturas… e ver mundo. Isto leva consigo un cambio nos hábitos vacacionais. Os novos emigrantes non gastan todos os seu días no seu lar, tamén gardan uns días ou semanas (depende das posibilidades de cada un) para viaxar un pouco máis, coñecer mellor o país de acollida ou otros máis lonxe. Eu, polo menos, aproveitei todo o que puiden.

Esta reflexión vén a conto dunha viaxe que están facendo os meus pais por Suíza xunto a outros catro ex-emigrantes da nosa familia. O que non puideron facer nos seus anos de traballadores en Suíza si o poden facer agora: pasear, cear nun restaurante, durmir nun hotel, alugar un coche para viaxar de cidade en cidade sen perder detalle… Son luxos que poucos galegos se podían permitir naqueles anos 60-70 de moito traballo para aforrar uns francos.

Polo menos, agora xa poden sacarse a espiña de non coñecer ben un país no que viviron tantos anos. E seguro que moitos emigrantes da sua xeración están na mesma situación.

Por se non tiñamos bastante coas reviravoltas toponímicas (ou touponímicas, diría eu) tan típicas do noso enxebre país, hoxe déixovos aquí con un exemplo de que a esquizofrenia lingüística non é exclusiva dos bilingüismos harmónicos.

Iguazú (será así en galego?) dá nome a un caudaloso río e ás súas espectaculares cataratas no corazón de Sudamérica, entre o Brasil, Arxentina e Paraguai. O lugar é un dos principais atractivos turísticos do continente, foi escenario de varias películas, como A Misión, e foi descuberto, por certo, por un aventureiro do que falarei outro día e que merecería unha triloxía desas de Hollywood: Alvar Núñez Cabeza de Vaca.
O que son as cataratas, o que todo o mundo quere ver, están nun lugar protexido xusto na fronteira entre o Brasil e Arxentina. Tanto que existen dous parques nacionais, un do lado brasileiro e outro do lado arxentino, e os visitantes teñen que visitar os dous para poder admirar este monumento da natureza en todo o seu esplendor. A visita do lado brasileiro dá unha perspectiva panorámica das cataratas e da Garganta do Diabo, pero é no lado arxentino onde un sistema de pasarelas nos leva ao corazón mesmo das cataratas, da garganta e da illa de San Martín, que está ben no medio de todo o tinglado.

Pois ben, a palabra Iguazú ven, como non, do tupí-guaraní (i-guasú), o idioma local antes da colonización, e significa auga grande. Pasou ao español como Iguazú (con z, erróneamente, porque se pronuncia s: Iguasú), e ese é o nome do parque nacional do lado arxentino e tamén da principal cidade daquela beira, oficialmente, Puerto Iguazú.

En portugués pasou a ser Iguaçu (sen til pero acentuada na u), e a cidade da beira brasileira chámase Foz do Iguaçu, moito mais grande e desenvolvida que a súa irmá arxentina. Ata aquí todo ben. O problema vén co carácter turístico de Iguaçu. Con esa cedilla (ç) tan pouco anglosaxona e tan difícil de entender para os gringos… tanto, que as autoridades turísticas brasileiras xa comezaron (tímidamente ao principio) con un proceso de transformación do topónimo que, se ninguén o remedia e alá non teñen Lei de Normalización Lingüística, pasrá a ser Iguassu. Si, con dúas ss, moito mais comprensible para os non-lusófonos e, tamén, moito mais internetizable…

Aquí deixo unha foto da que estou especialmente orgulloso, desas que saen de casualidade, sen Photoshop nin nada!

E outras fotos que fixen naquela viaxe de Iguaçu e de Iguazú, ou sexa, dos lados brasileiro e arxentino. A pesar do enredo toponímico, o sitio paga a pena.

Aquí paso a difundir o decálogo do galego, de Manuel Rivas, recitado durante a presentación do seu libro Os Grouchos (compilación dos artigos malvendidos por Rivas ao panfleto El País) na libraría Ler de Santa Comba. Tamén hai un vídeo aquí.

1. O paraíso tamén está en Galicia. Non é chauvinismo. Por que imos ter menos autoestima que as inmobiliarias? O que lle fai falta a este país é unha man de pintura coas cores das dornas e un azul de Patinir.
2. Somos fillos da vieira. É dicir, de Venus. En Santiago está soterrada unha deusa adolescente e o Camiño de Santiago foi sempre o da fertilidade, o da comitiva de Dionisio, usurpado pola burocracia do Santo Oficio e a multinacional das Indulxencias.
3. Somos do partido do riso. Aquí, os mortos pásano ben. Chegará un día en que en lugar de crego pediremos un mariachi que cante Pero sigo siendo el rey!
4. Somos larpeiros, a moita honra. Sempre nos din: Nada de caramelos agora. Cando non teñades dentes, xa comeredes todos os que queirades. Pois imos comer cos dentes as Pedras todas de Santiago.
5. Temos vontade de estilo. Facemos ben o mal e mal o ben.
6. Temos unha lingua propia, moi lírica, moi lercha. E un acento con moitas curvas, afrodisíaco.
7. Somos moi de aldea: só nos interesa o planeta Terra e a estreliña do luceiro, compañeiriña da lúa.
8. Somos sentimentais, que pasa? A ver quen ten collóns a chorar como choramos nós!
9. Disque temos unha ironía británica. Mais o noso himno nacional, coa letra d’Os pinos, supera en todo o God save the Queen.
10. Seremos os últimos en marchar deste lugar. Chegaremos tarde ao Xuízo Final.

Roubado de Días Estranhos.

Publicado en Global Galicia.

A política irlandesa évos unha cousa bastante complicada, e cada día a entendo menos. Onte foi o día no que os irlandeses se daban cita nas urnas para decidir se apoiaban ou non o famoso Tratado de Lisboa, para moitos unha especie de Constitución Europea disfrazada dunha cousa menor. O resto dos países da Unión Europea decidiron aprobar o Tratado nos seus respectivos parlamentos nacionais, algo moito máis seguro e limpo, un proceso rápido e indoloro no que se aforraban o difícil trance de preguntarlles aos cidadáns a sua opinión sobre un acordo, tratado, lei ou constitución (llamádelle como queirades) que ben podería cambiarlles a vida para sempre. Na República de Irlanda, case todo ten que pasar pola peneira dos cidadáns en forma de referendum… e así foi.

A pregunta era fácil: Si ou Non. Fai un mes, a resposta tamén era fácil.

Todos os partidos políticos do arco parlamentario (excepto o Sinn Féin) apoiaban o Si cun fervor inusitado. Millóns de euros en carteliños, anuncios na radio e na televisión, miles de voceciñas taladrando as nosas cabezas todos os días nos medios de comunicación, no transporte público, na rúa: Vote Yes, Vote Yes, Vote Yes… Era imposible permanecer alleo. Si, Vote Yes pero… por qué? Nin un penique para explicar aos irlandeses a razón do Yes. Nin un minuto entre tanta publicidade para explicar as medidas concretas que se ian tomar neste Tratado, os cambios, as restriccións, as novidades… so ideas abstractas, como É bo para Irlanda, Melloraremos, Foinos ben ata agora… cousas así que non convencían a ninguén. Por se acaso, durante a campaña electoral, varias medidas que se presumían perxudiciais para os intereses de Irlanda (en materia agrícola e gandeira), foron paralizadas na Unión Eropea por orde do propio José Manuel Barroso, non fose ser o demo que os irlandeses as apreciasen como consecuencias negativas da europeidade.

E o Non? Por que o Non? Se Irlanda é o que é e o Tigre Celta ruxiu con forza durante os últimos dez anos é gracias á manchea de eurocartos que chegaron dende Bruxelas. So o Sinn Fein, con moi mala imaxe para unha gran parte da poboación, e algunhas organización sociais e foros cidadáns nacidos precisamente para a ocasión, como Libertas, estaban pedindo o Non. A pesar do escaso orzamento da campaña do Non e da pasividade inicial dos irlandeses, os do Non conseguiron levar o debate á sociedade, con moito traballo e moitos voluntarios, falando de medidas concretas e cambios que parece que van a afectar á vida dos cidadáns despois da aplicación do Tratado. Conseguiron meterlles o medo no corpo aos irlandeses que non queren máis cambios dos que xa hai na sociedade nin perder a sua independencia con respecto ás decisións de Bruxelas. Porque ese foi precisamente o cabalo de batalla nesta campaña: a independencia.

O resultado: gañou o Non. Era visto, despois do acontecido nas últimas semanas. Os principais líderes políticos non foron quen de aportar ideas ao debate. Non axudaron as corruptelas do Fianna Fáil, o partido no poder, nin a pouca capacidade da oposición. Tampouco axudaron as famosas 65 horas semanais de traballo aprobadas nesta mesma semana en Europa, cando en Irlanda traballamos 35-40 horas. Os do Non conseguiron convencer a moitos cidadáns de que esta nova Europa que queren construir dende o tellado é pouco democrática, pouco participativa e demasiado orientada ao beneficio económico de certos sectores.

Xa Francia e os Países Baixos tiñan votado Non á Constitución Europea e a Comisión tivo que anular o proxecto, repensalo e forzar este Tratado de Lisboa. E non sei cales serán a consecuencias do Non irlandés. Pero é unha mensaxe. Que o único referendum sobre o Tratado teña un resultado negativo ten que facer reflexionar a máis de un. Seica os cidadáns non queren este modelo de Unión Europea. Seica os líderes políticos deberían de consultarnos máis sobre o que queremos que sexa Europa.

Publicado en Global Galicia.

Hai un par de anos facíame eco neste mesmo curruncho virtual da victoria do equipo de rugby de Munster na final da Heineken Cup, que vén sendo algo así como a Copa de Europa de rugby. Pois ben, estes irlandeses veñen de conseguir recentemente unha nova Heineken Cup, a segunda, desta vez despois de vencer na final aos franceses do Toulouse.

Cómpre lembrar que o Munster Rugby non é un clube. É un equipo que representa á antiga provincia de Munster (o sur da illa de Irlanda) e agrupa a 15 clubes da Liga Irlandesa. O mesmo fan nas outras antigas provincias: Munster, Ulster e Connacht. Estes equipos xogan, ademáis da Heineken Cup, a Celtic League, na que compiten cos viciños galeses e escoceses.

Munster xoga os seus partidos de local en dous campos, os de Cork e Limerick, para poder repartirse entre as cidades principais da rexión. Existe dende 1879, ainda que o primeiro éxito non chegaría ata 1979, cando conseguiron bater nada menos que aos mismísimos All Blacks. Pero a gloria definitiva so chegou nos últimos anos, cas finais europeas perdidas de 2000 e 2002 e os triunfos finais de 2006 e 2008, que convirten aos do Munster no mellor equipo europeo da actualidade.

A verdade é que eu, antes de chegar a Irlanda, non sabía moi ben o que era o rugby. Tiña algunha idea máis ou menos idealizada dun deporte de tipos regordechos e bonachóns, que despois de mallarse ben uns aos outros na lama, quedaban para tomarse unhas pintas a conta do equipo local no mítico terceiro tempo.

O feito de ser un deporte minoritario (incluso en Irlanda) e pouco preofesionalizado fai que haxa un ambiente especial nos partidos, onde rara vez se escoitan insultos ou se lembran da familia do árbitro. O bo ambiente tamén está favorecido pola actitude dos xogadores e dos medios de comunicación. E é que o fútbol ben podería aprender moitas cousas do rugby… Este é un deporte no que priman outros valores, como o traballo en equipo (eres tan bo como o pior dos teus compañeiros) e a solidariedade. Na alta competición todo é posible, como nos demostraron os Pumas no último mundial, se os xogadores cumplen esas premisas e aproveitan a riqueza táctica do xogo para buscarlles as cóxegas aos rivais.

En Irlanda, o rugby non chega á popularidade dos deportes gaélicos, pero o país vólcase totalmente nas datas importantes, cando xoga a Selección do país ou algún dos equipos privinciais. Por certo, que cando digo país digo a illa enteira e porque este é o único deporte no que a República de Irlanda e Irlanda do Norte xogan xuntos na mesma seleccón, baixo as mesmas cores e os mesmos símbolos. E non pasa nada. E por iso o rugby é un deporte ainda un chisquiño máis especial na illa de Irlanda.