Tal día como hoxe…
Pois é, tal día como hoxe, disque os restos de Castelao voltaron ao país en 1984, no medio de manifas e cargas policiais, para ser enterrados no Pantéon de Galegos Ilustres.
Tiveron que pasar 25 anos dende a súa morte nunha modesta habitación do Centro Gallego de Bos Aires, e uns cantos aniños máis ata que os herdeiros do abuelo Paco enquistados na Xunta permitiron o seu regreso, que manda carallo…
Eu, claro, nin me lembro, aquel xoves 29 de marzo eu tiña 7 anos e supoño que estaría máis pendente do Barrio Sésamo ou dos cromos do Celta que do regreso dos ósos dun exiliado rianxeiro que morrera 34 anos atrás.
Todos sabemos quen era este das gafas, non? Ou deberíamos, xa non digo que todo o mundo lea os seus libros, que estaría ben, pero neste país xa non le nin dios, ou pouquiños (vale Harry Peta?), e ademáis, con isto da internet e a tele, xa estamos sobresaturados de informacións en tódolos temas, neste tamén, e moitas veces contradictorias.
En fin, haberá quen pense que Castelao é algo que queda por Coia, que de todo hai, e por iso deixo esta entradiña con links suficientes para pasar un ratiño informándose sobre a nosa historia.
No Museo Castelao tedes recursos suficientes, en liña e de gratis. Non perdades o apartado referido á súa morte e á censura de que disfrutou o acontecemento en Hespaña. Tamén tedes algo ben interesante no Arquivo Sonoro de Galicia, para aqueles que se cansan xuntando as letras para ler. Son varios contos do noso autor, en mp3! contados por 3 coñecidos contacontos.
A huevo, vaia…
21 comentarios
Escribe aquí o que che pete:




Eu lía na autovía de Samil, por aí polos dez anos, cando foi a movida, “VOLTAREI CANDO GALIZA SEXA CEIBE, CASTELAO”.
Para a miña idea, nin hoxe debía estar de volta aínda.
Grazas por nos traer isto á memoria, Pablo.
Meu, xa estás de volta! menos mal que deixaches o inglés un pouquiño de lado. Non sabía que se podían baixar tantas cousas desas páxinas. Foi interesante.
Estou de acordo con Eue, todavía tiña que estar en Buenos Aires, pa meter máis presión, sabes?
Eue, digo tue, digo Leo, se esperan por iso para traelo, cando o fosen buscar xa non quedaban nin os ghusanitos! Aínda que tería o seu punto telo alá esperando…
En Bos Aires fun ao Centro Gallego e vin a famosa habitación (subirei as fotos).
Por certo, que atopei na rede o vídeo da chegada dos restos a Santiago, con carga policial e todo:
http://blip.tv/file/21741
Impresionante a comentarista de TVE, os güevos que lle botou, sería Ana Kiro antes da lobotomía? Parece…
Me parece muy bien que quieras recordar a ese señor, hecho que por supuesto respeto, pero creo que la literatura mundial es lo suficientemente interesante como para perder el tiempo leyendo a “salvapatrias de medio pelo”, cuyas intenciones no tengo claro hasta que punto están manipuladas por personajillos ansiosos por “enseñarnos” al resto de los mortales como tenemos que vivir y en que idioma tenemos que hablar. Vamos, que como si no nos hubieran llegado cincuenta años de sometimiento nacionalista y adoración a la rojigualda, para ahora darle aire a los nuevos “salvadores de no sé que puñeteras patrias” y sus banderas. Nuevos perros pero con distinto collar.
Espero que disculpes el tono, pero la mierda nacionalista, sea la que sea y venga de donde venga, para mi sólo sirve a intereses particulares y partidistas, generalmente peligrosos para el resto de los mortales. No hay más que echar un vistazo hacia atrás.
Bueno, no me enrrollo más con esto.
Por cierto, aún no sabemos nada de lo de la papatoria de junio o julio.Me da la impresión de que va a ser difícil organizarla este año. Ya veremos a ver que pasa.
Un abrazo
No pasa nada, a estas alturas, peores cosas se han dicho de este hombre…
Yo creo que aunque Castelao no sea la cumbre de la literatura mundial, vale la pena leerlo un poquito, o todo. A parte de eso, quedó demostrada su calidad como dibujante y caricaturista, incluso reconocida por el régimen franquista a su muerte, como uno de los más importantes en Europa el siglo pasado.
En todo caso, y dejando de lado las manipulaciones de que su obra fue objeto por parte de partidos políticos de todos los colores, no creo que sea justo acusarle de salvapatrias o personajillo peligroso.
Los libros están ahí, en las estanterías, para quien quiera leerlos, y reto a quien sea a que me enseñe un resquicio de radicalismo, violencia, patrioterismo o intolerancia en sus palabras. Más bien al contrario, siempre buscó el entendimiento y el diálogo, a pesar de los tiempos que corrían (exiliado, compañeros fusilados…) Por eso, todos los políticos, desde Fraga a Carrillo, se lo quisieron arrimar a su lado, ya muerto.
Pero bueno, en esto hay para todos, es lo que tienen los políticos, aunque coincidirás conmigo en que es difícil encontrar a uno que caiga tan bien en todos los bandos, o no?
Lo de la papatoria ya veo que está chungo, ya le dije a Raquel que de momento sólo voy a casa una semana, en Junio.
Saludos
Hace muchos años empecé a leer el “Sempre en Galiza”, y o bien mal interpreté lo que leía, (reconozco ciertos prejuicios, como quedó claro en mi anterior mensaje hacia cualquier tipo de nacionalimo), o no lo leí en un buen momento. En cualquier caso mi intención no es menoscabar la imagen de Castelao, sino mas bien discrepar contra los que de un modo partidista y mal intencionado tratan de distorsionar la realiad o la historia de un personaje o de un país para engañar a la gente, con el único fin de medrar en su propio beneficio.
Bueno cuando nos veamos hablamos de esto y lo que sea tomando unas cervecitas fresquitas con un poquito de buen jamón, que es cuando las mentes están más dispuestas al paso del sentido común y las buenas costumbres.
Si vienes en la última semana de junio quizás puedas venir. Si no se puede organizar para todo el fin de semana, quizás quedemos para comer un día cerca de Vigo.
Saludos
Todo o que dis de Castelao e o nacionalismo, ahkoris, pódeselle aplicar ao nacionalismo español, que está impedindo “de facto” a supervivencia dunha lingua e unha cultura, a galega, que ten unha antigüidade de máis de mil anos.
Claro que con semellantes posturas de non “perder el tiempo leyendo” aos mellores autores que a literatura galega “lle deu” á literatura universal, mal imos, e non fas maís ca apoiar esoutro nacionalismo que, como digo, non estades impoñendo de iure -a iso non se atreveu nin Franco- pero si de facto.
Estimado eue:
Insisto en lo que dije antes:detesto CUALQUIER tipo de nacionalismo, venga de donde venga. Además tengo bastante claro que decir que hoy en día en Galicia, se está impidiendo la supervivencia de la lengua gallega y su cultura, es una falacia sin fundamento alguno. Que cada uno se exprese de la manera y en el idioma que le venga en gana, pero siempre respetando la opinión de los demás. Viendo lo que hay por buena parte de nuestro planeta, me siento de lo más afortunado de vivir donde vivo y espero que así siga siendo, reconociendo que siempre todo es mejorable.
Por cierto, en ningún momento he dicho que se pierda el tiempo leyendo a los mejores escritores gallegos, (ni a los peores), sólo me referí a un libro en concreto.
Bueno, Pablo te pido disculpas por “usar” tu blog como foro de debate.
Un saludo
Eu encantado de que usedes o meu blog como foro de debate. Como vos coñezo, sei que será un debate sano.
Vale, no que fixo o franquismo, estamos dacordo. Pero, na miña opinión, dende a morte de Franco, a la chita callando, as sucesivas leis sacadas da manga por “galeguistas” como Fraga e Cia perxudicaron a supervivencia da nosa lingua, e con iso a da nosa cultura, reducíndoa a sketch folclórico tipo Luar. E medidas que supostamente beneficiaban ao galego, nunca se cumpriron, ante o seu beneplácito.
Que podiamos esperar dunha Xunta que só falaba galego para os micrófonos? E non digo que esta sexa mellor…
Si, que todo o mundo fale no que queira, pero, en que falariamos todos se non houbese dictadura?
Porque seica fixeron ben o seu traballo durante o franquismo, e ainda despois, ou non? Por iso ahkoris e mais eu falamos en castellano, mentres na mesma mesa os nosos pais falan en galego. Penso que a primeira vez que falei en galego fóra dunha aula eu xa tiña 18 anos, e Franco xa estaba ben enterrado…
Ainda hoxe é difícil protexer ao galego, porque nas mesmas condicións, ten as de perder. Porque o traballo xa está feito. Así é moi fácil defender o bilingüismo e a liberdade, a igualdade e a fraternidade.
En fin, que iso do bilingüismo é todo bullshit, como din aqui, merda, unha mentira, porque iso non existiu en ningún país e ao final sempre se acaba impoñendo unha soa.
Ollade para Irlanda, tras 80 anos de “bilingüismo armónico” (me parto) aquí non fala irlandés nin dios, xa case nin no Gaeltacht (zonas gaélicofalantes). O irlandés é unha lingua litúrxica que queda moi enxebre nos letreiros das estradas, ao lado do inglés, porque nin eles a entenden.
A solución non está en impoñer nada, pero o galego debería ter un trato de favor, sobre todo dende a Xunta, e máis implicación dende os medios (case todos en español) e dende a educación.
Respecto a Castelao, eu disfrutei lendo os seus libros, como disfrutei con moitos outros, mesmo con algúns un pouco fachas, como Cela. Non entendo de literatura, son só un lector, pero “Sempre en Galiza” gustoume moitísimo, é moi interesante desde o punto de vista histórico, e merece ser lido por todos, tendo en conta o contexto no que foron escritas as distintas partes.
P.D. Desculpade se metín algunha brasileirada, estou perdendo a práctica do galego.
Pablo, non só é absolutamente correcto o teu texto, tanto na lingua coma nos contidos, senón que acaba de conseguir emocionarme.
O teu texto é a proba de que vivir noutros países pode darnos a clave do que pasa no noso. Non teño nada máis que lle engadir á túa demostración da situación desfavorecida e de risco en que está a nosa lingua.
Só bibliografía, que o proba con datos, e non con palabras cheas de afirmacións lapidarias baseadas na subxetividade:
http://www.consellodacultura.org/mediateca/publicacions/lingua_sociedade.htm
Un saúdo a todos
Pabliño!! que debate os tenéis aquí montao! y yo con estos pelos! aunque ya veo que cada uno ha expuesto su postura y está todo bastante claro, aquí la menda no quiere ser menos!
Estoy contigo en que lo del bilingüismo no existe, en Valencia tambien nos estamos cargando el valenciano. Ahora bien, ahkoris defiende su derecho a hablar y a hacer todo en español en cualquier lugar de España, incluida Galicia. Tras tu demostración y el link que dejó eue con todos los datos, queda claro que ese derecho que reclama ahkoris, y que sin duda tiene en este momento, puede costarle muy caro a Galicia, y creo que aun lo tenemos peor en Valencia.
La pregunta va entonces para ahkoris:
Cual es la prioridad?
Estamos dispuestos a asumir lo que fue impuesto sin luchar por darle la vuelta?
Hasta que punto nos interesa preservar nuestras lenguas y culturas?
ah, y esto no va de nacionalistas, es cultura pura y dura.
Besetes pa todos!
Creo que no es una cuestión de prioridades, y francamente no creo que las distintas culturas que hay en España, (cuya diversidad cultural forma un país de lo más interesante), estén en peligro de extinción, ni que estén abandonadas a su suerte, ni mucho menos. Creo que debemos olvidar un poco el pasado y los estropicios que en él se cometieron y tratar de un modo objetivo, (+ ó -), de reparar los daños que se hayan hecho, pero sin rencores ni revanchismos. Todo esto sin desmembrar este país, más bien al contrario, cuantas menos fronteras haya que cruzar mejor.
En cuanto a lo que dices Pablo acerca del gobierno anterior de la Xunta, (yo lo amplio también al nacional), estoy totalmente de acuerdo, pero esto es una democracia y la voluntad de la mayoría hay que respetarla, aunque me pregunto en que carallo estaba pensando esa mayoría durnte tantos años.
Saludos
Olá a todos!
Desculpem-me a intromissão num assunto que não me diz respeito, pois sou brasileira.
Parece muito animada a discussão lingüística!!
Só me choca saber que alguém não considere essencial e vital a preservação de uma língua, seja ela qual for, principalmente se a mesma já esteve em vias de extinção.
Uma vez que a língua de um povo representa sua cultura; engloba toda a sua história e ajuda a manter vivas suas tradições, deveriam todos tratar de valorizá-la como merece.
As políticas merecem ficar de fora quando o assunto é cultura, pois sempre a utilizam de maneira manipuladora e partidária para angariar votos e projeção…
Un saudo,
Liliane.
Bueno, este debate ya no puede dar más de si. Básicamente parece que estamos todos de acuerdo en lo importante.
El único punto discordante que veo es el del “peligro de extinción” del que hablaba ahkoris. Aparte de nuestros razonamientos subjetivos, y que en realidad son poco útiles en cualquier debate constructivo, eue aportó el link a la publicación del Consello da Cultura Galega. Ahí están los datos objetivos sobre la situación lingüística en Galicia, y que cada uno los coja por donde quiera. Poco más se puede añadir.
Saludos pa todos.
Creo que el asunto si puede dar más de si y que nuestras opiniones si pueden ser muy constructivas en el sentido de que permitan que partiendo de posiciones tan distintas se pueda lograr un punto de entendimiento.
En cualquier caso, puestos a analizar nuestra historia, no se por qué nos tenemos que remontar a los últimos mil años, cuando podemos recurrir a nuestra auténtica lengua madre, (tanto del galego como del castellano), como es el latín, o no.
Quizás sería conveniente defender con tanta vehemencia la restitución del mismo y asi quizás se resolvieran los “problemas que genera el uso de la lengua del imperio y el menoscabo que sufre la lengua gallega”. A mi personalmente me encantaría, asi cuando estoy viajando y me encuentro con inscripciones latinas no me quedaría con cara de haba leyendo las mismas.
Salu2
Coño, como anda isto. E que tarde chego. Cáseque se dixo todo o que había que dicir. Eu, como bon ximnasta, vou facer unha nova pirueta. Estouche máis con Ahkoris pero voume a expresar na lingua dos ancestros para mostrar que o bilingüismo actual en Galicia (ou Galiza ou como queran pasar a chamar agora ao terruño) responde máis a necesidade de estar ao día na variedade de rexistros útiles que a unha realidade sociocultural. Eu traballo nunha institución, a Universidade de Vigo, na que o galego imponse. Non é que se impoña porque a xente o fale dun xeito espontáneo. Impónse porque os estatutos o din claramente: “a lingua propria da universidade é o galego”. Despois cada un fala o que lle peta. Os profesores, xa sabedes, firman os correos en inglés. Os erasmus falan algo que din que é castelán pero nós dámoslles a documentación en galego. E que se fodan. Qué aprendan. Eso si, para viren eiquí esixíuselles o castelán non o galego.
Eu contesto o teléfono en castelán, qué é a miña lingua materna, por moito que me disguste a min ou aos demais. Cambio ao galego si o interlocutor fala galego. E falaría inglés si o interlocutor falase inglés. Pero é que, si, vale, hai xente que fala galego de xeito natural pero, que coño, a meirande parte de nós o falamos porque é o idioma do choio. Ou o falamos porque queda a hostia de ben escribir en galego cando manifestas as túas opinións nos foros, listas de correo, etc. Quedas máis… como diría eu… progresista, ¿non si?.
En definitiva, a súa realidade é a do cambio de rexistro. Tí e máis eu, Pablo, é a primeira vez que falamos galego que eu lembre. Facémolo neste contexto pero estou seguro que non o faremos noutro.
E é que isto que algúns chaman protección ao galego non é máis que unha merda. Para min antes era a lingua dos meus abos. Agora non é máis que a merda da lingua do choio. Porque estarás conmigo en que todo o que ten que ver co traballo acaba por ser unha merda. Eso sí, cando falo nos foros parezo moito máis de esquerdas que antes.
Que cada un fale o que lle pete. é que non me veñan con que sufrimos anos de represión nin hostias. Eu non sufrin nada. Non sei que falariamos de non naceren Paquiño o do Ferrol como non sei que falariamos de non ter acabado os romanos coa cultura celta. Sei o que falo eu como lingua materna e por moito que me queran cambiar o pasado non o van a conseguir agora. E se o conseguen, pois moi mal feito. As cousas non se deben impor. Nin antes nin agora.
É déixovos que teño que estudar. Perdón polo roio. Ah, Pablo, benvido a Europa.
Por certo, os meus respectos a D. Alfonso. Deixovos cun dos seus chistes que máis me gostaron de sempre:
“-pero home, ¿por que non lle das de comer ao can?
-para o que traballa.
-entón, ¿por que non o matas?
-para o que come”
Hola a todos!
Ya veo que el Alex se animó a escribir algo aquí, cuando Carlos se anime a inaugurar su blog con algo más de chicha que lo que tiene ahora, se va a enterar…
Yo creo que lo mejor es remitirme a lo que escribí más arriba, todo lo demás sería repetirme. Eso es lo que pienso, y todo lo que dice Alex no hace más que reafirmarme en que vamos por mal camino, y además, da igual.
Con respecto a lo que dice Carlos del latín, pues bueno, está claro que una lengua muerta no se puede restituir, no saquemos los pies del tiesto, y estudiar latín puede ser muy útil para entender mejor las lenguas romances y todo lo que queráis.
Al menos para mí, estudiarlo fue una tortura, pero ésa es otra historia.
Nada Pablo, en esto de los blogs soy como los equipos malos de fútbol,(o sea casi todos), prefiero jugar a la contra que me resulta más fácil. Si se me ocurre algo lo pondré en el blog, en cualquier caso estaré atento a cualquier foro de discusión que se pueda liar.
Saludos
[…] Me dirijo a Camaret-sur-Mer (Kamelet), en el extremo occidental de la península. Ni me paro en el pueblo de Crozon. Camaret fue en su día el principal puerto langostero del país. Ahora es como Cancale, otro pueblo para turistas al que los franceses van los fines de semana a comer en uno de los muchos restaurantes del puerto. Cerca de Camaret está la punta de Pen-Hir, con su acantilado de granito, ése que sale en todas las postales de Bretaña. En el camino me encurntro con un campo de menhires y con varios cruces de piedra como las de Galicia. Castelao recorrió esta región en 1928 estudiando los cruceiros para su libro As Cruces de pedra na Bretaña. […]
[…] Os bretóns parecen ser fieis ás súas crenzas e tradicións, moitas delas herdadas dos celtas, que foron desprezadas pola Igrexa para extirpar calquera referencia ao paganismo. Por isto, cando viaxamos pola Bretaña atopamos un gran número de igrexas, fontes sagradas, peregrinaxes, capelas votivas, impresionantes catedrais e os típicos cruceiros, moi semellantes aos nosos, e que xa foran descritos por Castelao no seu libro As Cruces de Pedra na Bretaña (1932). […]